Onderzoekers van de KU Leuven zijn erachter gekomen hoe het mechanisme van de dodelijke ziekenhuisschimmel Candida auris in zijn werk gaat. Dat biedt uitzicht op nieuwe behandelingen.
Van de ziekenhuisbacterie hadden we al eerder gehoord. De ziekenhuisschimmel Candida auris doet recenter van zich spreken, hoewel hij al in 2009 werd ontdekt. Gezonde mensen hebben er normaal weinig last van; zij kunnen hem zelf opruimen. Wie daarentegen een verminderde afweer heeft, kan een ernstige infectie oplopen wanneer hij in de bloedbaan terechtkomt en er zelfs aan sterven. De antischimmelmedicijnen om de infectie tegen te gaan zijn lang niet altijd effectief.
Candida auris verspreidt zich vooral in zieken- en verpleeghuizen door besmetting van de handen of medische kledij en instrumenten. Hij kan namelijk lang overleven buiten het lichaam. Ofwel voegen de losse schimmelcellen zich samen tot een klonter, waardoor de binnenste goed beschermd zijn tegen omgevingsfactoren, ofwel vormen ze een dunne biofilm op de huid. Die slijmachtige substantie is nog lastiger te bestrijden.
Een eerste stap naar een effectieve behandeling is de recente ontdekking door wetenschappers van de KU Leuven van twee hechtingseiwitten die de vorming van schimmelklonters en biofilms stimuleren. Als ze dat proces kunnen doorbreken, worden schimmelkolonies vatbaarder voor antifungale middelen en zouden op termijn hardnekkige en levensgevaarlijke infecties van Candida auris in een zorgomgeving tot het verleden behoren.
