De film schetst een dag uit het leven van Ida, een 72-jarige pianiste met dementie. Voorwerpen in huis en bandopnamen van haar man Daniël roepen herinneringen op. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat niet alleen Ida worstelt met verlies, geheugenverlies, maar ook dat Daniël het lastig heeft om verbonden met haar te blijven.
Allemaal heel vertrouwde dingen voor Voet, want haar projecten gaan dikwijls over verlies, de grens tussen geheugen en verbeelding, en identiteit. Het thema heeft echter ook voor Maes een sterk persoonlijk kantje. De cineasten zeiden dat ‘we op dit thema kwamen door Victors grootvader, die alzheimer had en wiens gezondheid snel achteruitging na de dood van zijn vrouw. Doordat we deze emotionele transformatie van zo dichtbij hebben beleefd, zijn we ons in dementie gaan verdiepen en nagaan hoe ze je relatie met het verleden, met jezelf en met je geliefden beïnvloedt.’ Een diep persoonlijke productie, anders gezegd.
Het is een VR-film, dus dong hij mee voor de Venice Immersive-competitie, de, welja, immersieve producties van het Internationaal Filmfestival van Venetië. A long goodbye is ook voor verscheidene andere internationale formats geselecteerd, zoals het IDFA Doclab Forum en de VR Days.
Belgische cineasten, proficiat!
