De Belgische componist Jean Joseph Nicolas Guillaume Lekeu – gemeenzaam Guillaume genoemd – had een kort maar productief leven, waarin hij zijn stempel drukte op de Belgische klassieke muziek.
Lekeu werd geboren in Heusy, een stadje bij Verviers in de provincie Luik. Toen de jonge Guillaume amper negen was, verhuisde zijn gezin echter naar Poitiers in Frankrijk.
Door zijn geboorteplaats en -datum (de provincie Luik in de 19e eeuw) behoort hij vreemd genoeg tot de hoogst merkwaardige groep van componisten waar ook Henri Vieuxtemps, César Franck en Eugène Ysaÿe deel van uitmaken.
De voornoemde Franck nam de veelbelovende jonge componist onder zijn vleugels, als student. Toen Franck in 1890 overleed, ging Guillaume voortstuderen bij de Franse componist Vincent d’Indy, medeoprichter van de Schola Cantorum de Paris en zelf ook student van Franck.
Hij stond vooral onder invloed van Franck, hoewel we ook een vleugje Beethoven en Wagner merken. Van zijn zowat 50 composities blinken er vele uit, zoals zijn veelgeprezen Adagio voor Strijkkwartet, en zijn Vioolsonate, gemaakt in opdracht van Eugène Ysaÿe en mogelijk zijn bekendste werk.
Het leven van deze knappe Belgische componist eindigde tragisch vroeg, toen hij buiktyfys kreeg na het eten van een besmette sorbet in oktober 1893 in een Parijs restaurant. Hij overleed, daags na zijn 24e verjaardag, in het huis van zijn ouders in het Franse Angers.
Uiteraard leeft Guillaume Lekeu voort in zijn muziek. Van hem is de uitspraak: ‘Ik ga dood aan mijn hele ziel in mijn muziek te leggen’, en of zijn ziel erin zit, in het zwaarmoedige levenswerk dat hij achterliet en dat zó veel omvangrijker had kunnen zijn als hij niet voortijdig was gestorven.
Door Lekeus vroegtijdige dood bleven heel wat werken onvoltooid (de cellosonate en het pianokwartet bijvoorbeeld werden voltooid door d’Indy). Wie weet welke meesterlijke toppen hij had bereikt als hij even oud was geworden als zijn collega-componisten uit de regio Luik.
